Στην ανάγκη μου να σταματήσω τον χρόνο που βαδίζει χωρίς επιστροφή, όπως με κρατά κι εκείνος δέσμιο έτσι τον κρατώ κι εγώ μέσα στις εικόνες μου. Μέσα τους ζουν όλα αυτά που άλλοτε θέλω να θυμάμαι κι άλλοτε να ξεχνώ για διαφορετικούς όμως λόγους.
Η μοναξιά που είναι ο κοινός μας δρόμος και η απόλυτη μας μοίρα και το πώς την απολαμβάνουν κάποιοι ενώ άλλοτε γίνετε απελπισία, τρέλα και ίσως ένα βήμα προς την λύτρωση μας.