Η δουλειά αυτή ξεκίνησε με τον λαβύρινθο που συμβολίζει το αδιέξοδο, το τέλμα, το αίνιγμα την απώλεια ή την χωρίς διέξοδο πνευματική περιπλάνηση. Πρέπει κανείς να αποδεχτεί συνειδητά και εξαρχής τον κίνδυνο μιας χωρίς διέξοδο περιπλάνησης σε εξαιρετικά πολύπλοκες και παγιδευτικές ιχνηλατήσεις. Έτσι διαμόρφωσα τον λαβύρινθό μου όχι όπως τον γνωρίζουμε (ένα δίκτυο από δρομάκια που μπερδεύουν και δεν ξέρουμε από πια πόρτα να βγούμε) αλλά με τα πολλαπλά απανωτά επίπεδα.
Αυτές οι φόρμες λοιπόν σχηματίζουν τον δικό μου προσωπικό, πολύχρωμο λαβύρινθο. Τα χρώματα είναι αισιόδοξα δεν είναι ψυχρά και σκληρά.
 Θέλω να δώσω την αίσθηση της εξέλιξης και της ελπίδας. Τις φόρμες τις σπάω για να δώσω στα τελάρα αναπνοή, ελπίδα, ζωή, ενώ τις καμπύλες τις χρησιμοποιώ όπως και στην ζωή μου. Το επαναλαμβανόμενο λουλούδι είναι ένα σύμβολο που ξεκίνησε σαν ένα απλό μοτίβο κατέληξε όμως να γίνει εμμονή.
Δεν ζωγραφίζω σκεπτόμενη φιλοσοφικά αλλά παλεύω με την ύλη για να της δώσω μορφή. Αυτό που αισθάνομαι προσπαθώ να το καταστήσω ορατό μέσω τον αισθήσεων και κυρίως αυτής της όρασης. Είναι μια ζωγραφική σε μεγάλο βαθμό υποσυνείδητη και αυθόρμητη εσωτερικού χαρακτήρα που στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτόνομους σχηματισμούς περιγράμματος και χρώματος. Δηλαδή σε χρώματα και σχήματα τόσο αυτόνομα, μοναδικά και εκφραστικά όσο μια υπογραφή.