TOWER-TOWER. ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ - Η ΣΥΛΛΟΓΗ
Πύργος Μπαζαίου

Κάθε καλοκαίρι ο Πύργος Μπαζαίου γίνεται τόπος διαπολιτισμικής συνάντησης και πρωτότυπης δημιουργίας και η
Νάξος αποκτά φρέσκο αέρα πολιτισμού. Εφέτος στην ένατη διοργάνωση που έχει ως θεματικό άξονα τη σχέση του
χώρου με την τέχνη, οι διοργανωτές προσκαλούν τον εξαιρετικά δημοφιλή Νίκο Αλεξίου να συμμετάσχει σε αυτό
το διάλογο.

Ξεκινώντας από την αποδοχή της ιδιαίτερης φόρμας, τις ιστορικές και αρχιτεκτονικές συνθήκες του χώρου, ο Νίκος
Αλεξίου μεταφέρει, αναδιατάσσει και προπαντός αποκαλύπτει για πρώτη φορά σε πλήρη ανάπτυξη τη συλλογή του,
που απαρτίζεται από έργα εβδομήντα περίπου καλλιτεχνών.

Στο ιδιόμορφο αλλά δεκτικό εσωτερικό του πύργου, στον αντίποδα της χειρουργικής γυμνότητας των μουσειολογικών
κανόνων που θέσπισε η νεωτερικότητα η συλλογή προσφέρεται να κινητοποιήσει λογική και φαντασία εκείνου που την
παρουσιάζει και εκείνου που την παρατηρεί.

Το κτίσμα υποδέχεται τον Νίκο Αλεξίου και εκείνος το οικειοποιείται για να εγγράψει το προσωπικό, αισθητικό του
σύμπαν, καταδεικνύοντας με το γνώριμο διεισδυτικό και διαυγές βλέμμα του την αλληλοεπίδραση τέχνης, χώρου-
χρόνου όπως αυτή μπορεί να νοηθεί με βάση την εμπειρία του συγκεκριμένου τόπου.

Επιμέλεια: Νίκος Αλεξίου
Οργάνωση: Μάριος Βαζαίος

«TOWER-TOWER. ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ-Η ΣΥΛΛΟΓΗ»
Πύργος Μπαζαίου: 12χλμ. Χώρα Νάξου – Αγιασσός
Διάρκεια έκθεσης: 18 Ιουλίου - 3 Σεπτεμβρίου
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10:00 – 17:00

www.bazeostower.gr

Μιλήσαμε με τον Νίκο Αλεξίου και μας είπε..

AZ: Πότε και πως ξεκίνησε η συλλογή; Θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο σου έργο;
N.A.: Ήταν γύρω στις αρχές τις δεκαετίας του 2000. Το πρώτο έργο που αγόρασα ήταν της Mary Redmont από την
Els Hanappe. Ήταν ένα μικρό έργο – ένα χτενάκι επάνω στο οποίο η καλλιτέχνης είχε κάνει ένα μικρό υφαντό, είχε
χρησιμοποιήσει τα δόντια του χτενιού σαν αργαλειό. Στη συνέχεια, ο πρώτος πυρήνας εξακολουθούσε να είναι έργα
από την Els.

AZ: Με τι κριτήρια επιλέγεις έργα; Είσαι δραστήριος συλλέκτης, αγοράζεις, ανταλλάσσεις, πως κινείσαι γενικά;
N.A.: Δε συνηθίζω να ανταλλάσω έργα – δημιουργεί μία υποχρέωση την οποία προτιμώ να αποφύγω. Θέλω να είναι
ελεύθερος ως προς τις επιλογές μου. Το βασικό κριτήριο είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα έργο έρχεται και δένει με
τα υπόλοιπα. Κάθε καινούργιο κομμάτι προσθέτει κάτι στο σύνολο. Εννοείται ότι τα έργα πρέπει να μου αρέσουν αλ
λά πρέπει και να νιώθω ότι μου φτιάχνουν την ιστορία όπως μου ταιριάζει να την πηγαίνω.

AZ: Αγοράζεις συχνά;
N.A.: Με αφορμή την έκθεση, έπρεπε να κάνω πλήρη καταγραφή. Αυτή τη στιγμή η συλλογή έχει γύρω στα 240 έργα. Είμαι δραστήριος, στον βαθμό που μου επιτρέπεται φυσικά.

AZ: Τι θα ήθελες πολύ να αποκτήσεις από Έλληνα ή ξένο καλλιτέχνη
N.A.: Είναι πολλά αυτά που θα με ενδιέφερε να αποκτήσω. Παλιά και καινούργια έργα. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό
είναι η κατάλληλη συγκυρία και η δυνατότητα μου. Δεν αρκεί να λέμε τι θα ήθελα, ποιος ξέρει τι θα ήθελα, αλλά όλη
αυτή η ιστορία έχει να κάνει και με αυτό που μπορώ. Κάτι που ψάχνω εδώ και καιρό για παράδειγμα είναι τα ανθρω
πάκια του Γαϊτη, πριν τα στυλιζάρει, περίπου στα τέλη της δεκαετίας του 50 – αρχές του 60. Ένα άλλο έργο που πραγ
ματικά θέλω είναι το βίντεο που είχε δείξει ο Τότσικας με τον Καπάτο στην Art Athina το 2004 (ΝΟΜΙΖΩ ότι αυτό είναι
χρονολογικά!)

AZ: Πως αποφάσισες να την εκθέσεις?
N.A.: Μου ζήτησαν πέρυσι ο Μάριος ο Βαζαίος και ο Στέλιος ο Κρασανάκης που διοργανώνουν αυτήν την ιστορία στη Νάξο, να κάνω μία δική μου έκθεση. Είχαν δει την έκθεση στο Βυζαντινό Μουσείο και θεώρησαν ότι θα ταίριαζε ιδιαί
τερα στο περιβάλλον. Έτσι το ξεκινήσαμε αλλά στην πορεία μου φάνηκε ότι θα ήταν καλύτερο να παρουσιάσουμε τη
συλλογή. Το έκανα κέφι και παράλληλα, σε ένα επίπεδο ήθελα να αποφορτιστώ από τα δικά μου θέματα.

AZ: Ποια είναι η σχέση σου με τα έργα? Ζεις μαζί τους ή πρόκειται καθαρά για συλλεκτικό πάθος.
N.A.: Φυσικά τα ζω. Δε γίνεται βέβαια να τα έχω όλα κρεμασμένα αλλά αποτελούν κομμάτι της ζωής μου. Θέλουν την
φροντίδα τους προφανώς. Με την ευκαιρία της έκθεσης μπόρεσα να ασχοληθώ με τις διάφορες ανάγκες τους. Όσο
πληθύνονται είναι και μεγαλύτερη η έγνοια για τη φροντίδα τους.

AZ: Είσαι ευχαριστημένος;
N.A.: Πάρα πολύ! Ο χώρος κατ’ αρχήν, το μνημείο, είναι πραγματικά μοναδικό. Η κλίμακα του – είναι μεγάλο αλλά με
μικρούς χώρους και λαβυρινθώδες - ο τρόπος που αλλάζει το φως στη διάρκεια της ημέρας, όλα τα στοιχεία του.. Τα
έργα έχουν ακουμπήσει ωραία, έχουν προκύψει ενδιαφέρουσες συνθέσεις και σχέσεις. Σε ένα τέτοιο χώρο νιώθεις ότι
τα κατοικείς τα έργα. Είναι πραγματικά ωραίο, νιώθω πολύ καλά.

Είδαν επίσης την έκθεση και μας είπαν..

Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω αυτή την - κατά κάποιο τρόπο - μοναδική έκθεση!
Πρώτα απ' όλα είναι γνωστό ότι ο Νίκος Αλεξίου συλλέγει τέχνη εδώ και αρκετό καιρό. Είναι πρωτοπόρος που κατα
λαβαίνει ότι η συλλογή του είναι από μόνη της ένα έργο τέχνης!

Τα δωμάτια στον Πύργο ήταν ξεχωριστά, όλα ανεξαιρέτως.

Τα αγαπημένα μου:
Όσον αφορά τους καλλιτέχνες: Η δουλειά του Ηλία Καφούρου φυσικά... Η ταινία του Μανώλη Ζαχαριουδάκη. Την
είδα όλη και δεν ήμουν η μόνη, σε αυτό το υπέροχο δωμάτιο, την σοφίτα... Αρκετοί ξένοι παρακολούθησαν όλη την
ταινία όρθιοι, ήταν μαγευτικό να κρυφακούς τα υπέροχα σχόλια... Τα βίντεο του Αλέξανδρου Τσαντίλα επίσης.

Ως προς τα δωμάτια: Μου άρεσαν ΟΛΑ. Και η αυλή με την πανέμορφη ανθισμένη λυγαριά! Περισσότερο απ΄όλα το
ροζ δωμάτιο στην κορυφή, στο οποίο όλα τα έργα ήταν τοποθετημένα στο πάτωμα - μου θύμισε τα τραπέζια εργασίας
του Νίκου - επιπλέον, ήταν εξαιρετικά αντιπροσωπευτικό της ατμόσφαιρας της δικής του δουλειάς - ένα "επιτραπέζιο
κολάζ" διάφορων καλλιτεχνών. Και πάλι, οι επισκέπτες πέρασαν άφθονο χρόνο παρατηρώντας και σχολιάζοντας
κάθε ένα από τα έργα...

Η ατμόσφαιρα: Μήπως έφταιγε η απόσταση; Μήπως ο φρέσκος αέρας και η ομορφιά της φύσης; Ο πρωινός καφές με
τον Νίκο και την απίθανη ομάδα του μου έδωσε μία αίσθηση αυθεντικής ειδημοσύνης, ειλικρινή αγάπη για τη φύση
και τη συνειδητοποίηση ότι δεν έχει πραγματικά σημασία τι σκέφτεται ο υπόλοιπος κόσμος! Μου άρεσε πολύ... Το ίδιο
και στην συνεργάτιδα μου την Patricia!

Ελισάβετ Λογοθέτη Λύρα

Η έκθεση της Συλλογής του Νίκου Αλεξίου με εξέπληξε ιδιαίτερα. Όχι γιατί δεν περίμενα να δω μια έκθεση με συνέ
πεια και συνοχή (ούτως ή άλλως γνώριζα εξαρχής ότι θα ερχόμουν σε επαφή με έργα μιας συγκεκριμένης, λιτής
αισθητικής, που επιλέχθηκαν με βάση το προσωπικό γούστο ενός καλλιτέχνη, για να γίνουν στη συνέχεια μέρος της
καθημερινότητάς του), όσο γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να βιώσω μια εμπειρία «μεταξύ αγρύπνιας και ύπνου».

Από την πρώτη στιγμή γινόταν φανερό ότι η έκθεση αυτή, που τύλιγε τον θεατή σ’ ένα πέπλο μυστηρίου και αναζήτη
σης, χτίστηκε με πρωταρχικό γνώμονα τις ανάγκες της δουλειάς του ίδιου του Αλεξίου, και με μια οικονομία που
σπανίως συναντάει κανείς. Ο Αλεξίου κατάφερε, με θεάρεστο τρόπο, να εξομοιώσει την οικειότητα του αθηναϊκού
του διαμερίσματος με την ανοικειότητα ενός υποβλητικού ναξιώτικου Πύργου, αφήνοντας πίσω του τις περιττές
αφηγήσεις και αποκλείοντας, από τη μεριά μας, τις όποιες προκατασκευασμένες πεποιθήσεις.

Χριστόφορος Μαρίνος

Δείτε το βίντεο της έκ8εσης εδώ:

Vangelis Vlahos - Andreas Angelidakis